Rianne werkt bij Ajax, waar ze betrokken is bij de organisatie rondom de jeugdopleiding en speelt bij Westsite Amsterdam. Tot enkele jaren geleden combineerde ze beachhandball met zaalhandbal. Na een kruisbandblessure besloot ze te stoppen met zaalhandbal. Maar gelukkig kon ze nog wel beachhandball en daarnaast ook nog beachvolleybal spelen. 

Van alle wedstrijden uit haar interlandcarrière is er één die Rianne het liefst opnieuw zou beleven: de laatste wedstrijd van het WK in 2022. In Heraklion stond Nederland tegenover gastland Griekenland in de strijd om het brons. Het werd een wedstrijd die tot het allerlaatste moment spannend bleef. Nederland won de eerste set nipt met 23-22, verloor de tweede met 16-19 en moest daardoor een shoot-out spelen. Daarin trok Nederland met 9-8 aan het langste eind. Met de overwinning schreef het team geschiedenis: Nederland pakte voor het eerst in de geschiedenis een bronzen medaille op een WK beachhandball. 

Voor Rianne kreeg het toernooi bovendien een persoonlijk hoogtepunt. Haar sterk verdedigende spel bleef niet onopgemerkt: na afloop werd ze door de IHF uitgeroepen tot beste verdediger van het toernooi. 

Pas later besefte Rianne dat deze historische overwinning ook een afscheid in zich droeg. Het bleek haar laatste wedstrijd voor Nederland te zijn met haar zusje. Juist daardoor kreeg de bronzen medaille, en de wedstrijd waarin ze met het Nederlands team geschiedenis schreef, een extra bijzondere betekenis. 

Binnen het team had Mol een belangrijke rol. Op het veld dacht ze tactisch mee en nam ze regelmatig een coachende rol aan. Ook buiten de lijnen voelde ze zich verantwoordelijk voor haar teamgenoten. “Ik hoop dat ik iemand ben geweest waar teamgenoten hun verhaal kwijt aan konden als ze ergens mee zaten.” Daarmee was haar bijdrage aan het team niet alleen sportief, maar ook sociaal van betekenis.

Voor de jongere speelsters binnen Oranje heeft Rianne dan ook een duidelijke boodschap. Ze hoopt dat zij niet alleen bezig zijn met winnen en verliezen, maar ook stilstaan bij de bijzondere ervaringen die topsport met zich meebrengt. “Om ook te genieten! Het is zo bijzonder wat je allemaal mee mag maken. Tijdens een wedstrijd kan iedere bal enorm belangrijk voelen. Toch verandert dat perspectief wanneer je later terugkijkt. Achteraf zou je vooral willen dat je daar meer bij stil had gestaan.” Het is een les die Rianne zelf meeneemt uit haar jaren bij het Nederlands team. 

Stoppen bij het Nederlands beachhandballteam was een lastige beslissing voor Rianne. Na lang nagedacht te hebben merkte ze dat lichamelijke klachten toch de overhand namen. ‘‘Ik merk dat de belasting soms te veel is voor mijn knieën. Ik wil nog heel lang blijven sporten en denk daarom dat het verstandig is om nu een stap terug te doen.’’ 

Rianne maakte haar debuut voor Nederland tijdens het EK 2015 in Spanje. Haar eerste interland speelde ze tegen Montenegro. De wedstrijd begon op een onopmerkelijke manier. ‘‘Ik weet nog dat we op het veld met de warming-up bezig waren en zij nog nergens te bekennen waren. Ze hadden de busrit van Montenegro naar Spanje blijkbaar iets te krap ingepland. Uiteindelijk kwamen ze een kwartier voor tijd vanuit de bus het veld opgerend.’’ Dit pakte goed uit voor het team. ‘‘We wonnen de wedstrijd makkelijk, de eerste set kregen we geen enkel doelpunt tegen.’’ 

Als Rianne terugkijkt naar haar eerst interland valt haar vooral op hoe erg de sport in de loop van de jaren is gegroeid. ‘‘Je kon je toen gewoon aanmelden en een EK spelen. Nu moet je je eerst kwalificeren als land en is het niveau veel hoger.’’