Silas Speckmann over de bronzen medaille: “Dit team heeft iets bijzonders neergezet”
“Silas doing Silas things.” Schreef iemand onder deze Instagramvideo van de EHF waarin Silas Speckmann op gewaagde wijze de keeper lobde uit de losse pols (letterlijk). Spectaculair, creatief en slim. Zo omschrijft Speckmann de sport Beach Handball, maar zo zou je hem als speler ook kunnen omschrijven. Misschien is dat wel precies waarom de sport zo goed bij hem past.
De aanvoerder van de Nederlandse Beach Handball heren is net terug uit het Kroatische Zagreb, waar hij met zijn team brons veroverde op het EHF Championship én een ticket voor het EK2027 veiligstelde.
Voor de 23-jarige Speckmann begon het allemaal niet met een groot plan om international te worden. “Eigenlijk ben ik er via mijn club ingerold”, vertelt hij. “Ik was een jaar of tien toen we voor het eerst gingen beachen bij Borhave. Gewoon om eens te kijken hoe het was. Dat vonden we meteen geweldig.” Wat begon als een zomerse activiteit naast het zaalhandbal groeide uit tot een serieuze passie. Via lokale beachtoernooien en NK-kwalificatietoernooien belandde hij uiteindelijk in Oranje.
Daarnaast speelt hij al sinds zijn 13e voor Hiekka Hauskaa, waarmee hij op internationale toernooien veel ervaering opdeed.
Met de U17 werd hij verkozen tot MVP op het open EK in 2019, en hij maakt al sinds 2021 deel uit van de nationale Beach Handball seniorenploeg.
Fair Play
Volgens Speckmann is beach handball heel anders dan zaalhandbal. Niet alleen door het zand en de spectaculaire acties, maar vooral door de sfeer. “De fair play vind ik het mooiste. Je kunt een mooie goal maken en daarna krijg je gewoon een high five van de keeper van de tegenstander. Iedereen wil winnen, maar er is veel respect voor elkaar.” Ook het samenspelen maakt de sport bijzonder. “Je hebt elkaar echt nodig. In de verdediging sta je vaak met drie tegen vier. Dan moet je elkaar helpen en hard werken als team.”
Een jong team vol potentie
Met maar liefst acht debutanten reisde het team, geselecteerd door bondscoach Frank Fokkens, af naar het EHF Championship. Voor veel spelers was het hun eerste grote internationale toernooi. Als aanvoerder zag Speckmann direct dat de spanning aanwezig was. “Tijdens de eerste wedstrijd keek ik om me heen en zag ik allemaal strakke koppies. Iedereen was gespannen. Dat was ook logisch, want voor veel jongens was alles nieuw.”
Assistent coach Thiago Torgal coachte de aanval, gaf veel tips en zorgde ook voor rust. Net als de rest van de staf, die er echt voor gezorgd hebben dat de ploeg kon presteren.
Ondanks die spanning had hij vooraf al vertrouwen in de ploeg. “Ik had er een heel goed gevoel over. We hadden een jong team met veel kwaliteit. Ik dacht echt dat er iets moois mogelijk was.” Na een moeizame start, waar twee keer op rij werd verloren, groeide Nederland steeds verder in het toernooi. Vooral de overwinning op Tsjechië zorgde voor een omslag. Die winst was leuk, maar niet ingecalculeerd. “Na die wedstrijd viel er echt iets van iedereen af. Je zag dat we vrijer gingen spelen en steeds meer vertrouwen kregen.”
Vooral tegen Zweden moest het erom gaan. “iedereen heeft zó hard gewerkt in die wedstrijd, daar ben ik denk ik nog het meeste trots op”. Dat Nederland die wedstrijd uiteindelijk met 2-0 won had niemand verwacht. Hierdoor eindigde de ploeg van Frank Fokkens op een tweede plek in de poule, wat een gunstige loting voor de kwartfinale betekende.
Het EK ticket in handen
Het belangrijkste doel was duidelijk: kwalificatie voor het EK2027. De beste zeven landen zouden zich kwalificeren, dus de kwartfinales halen was het doel. Mede door die knappe zeges op Tsjechië en Zweden, flikte de ploeg van Frank Fokkens het om zich bij de laatste acht te scharen. “Dat ticket stond voorop. Alles wat daarna zou komen, was mooi meegenomen.”
Die kwartfinale tegen Turkije kwam en daar stond een team vól passie en zelfvertrouwen. Of het nou kwam door het leiderschap en het vertrouwen wat Silas Speckmann als captain uitstraalde met zijn team, dat het de wilskracht om te winnen was óf gewoon de Nederlandse ploeg die beter was: die winst was voor Oranje. Na de 2-0 overwinning op Turkije was dat doel bereikt en stond Nederland ineens in de halve finale met een ticket voor het EK op zak.
“Het besef kwam eigenlijk pas later, toen we in de bus zaten. Toen drong pas echt door dat we het EK hadden gehaald.”
De strijd om het eremetaal
Na de verloren halve finale tegen Polen wachtte nog één kans op een medaille: de wedstrijd om het brons tegen Noorwegen. Voor Speckmann draaide die wedstrijd vooral om genieten. “Voor de wedstrijd zei ik tegen de jongens: kijk eerst eens om je heen waar je staat. We hoeven met niemand teleurgesteld te zijn. We hebben het EK-ticket binnen. Laten we vooral genieten van dit moment.”
Die ontspannen instelling betaalde zich uit. Na een spannende wedstrijd volgde een zenuwslopende shoot-out. “Wij hadden veel vertrouwen in onze shoot-outs. Dat spraken we ook tegen elkaar uit. Soms moet je gewoon een beetje lef tonen.”
Na een foutloze serie van om en om vijf shoot-outs, werd het een sudden death. Silas’ broertje Siebe Speckmann wist de eerste poging van Oranje feilloos te verzilveren. Tijdens deze beslissende serie veranderde Speckmann samen met verdediger Thomas van Ophem nog de tactiek, op vertrouwen van bondscoach Fokkens. “Thomas en ik keken elkaar aan en besloten dat we een speler zouden laten blokken in plaats van de keeper het te laten doen. Frank vertrouwde daarin op ons.” De keuze pakte perfect uit. Silas ging ervoor om zijn Noorse tegenstander af te stoppen: met succes. “Toen ik die bal blokte, voelde je meteen dat dit onze kant op ging vallen.”
Foto: beslissende block van Silas op zijn Noorse tegenstander
De ontlading
Na de beslissende rake shoot-out, gescoord door Stijn Krijgsman, volgde een enorme ontlading.“We vlogen met z’n allen op elkaar. Het voelde bijna alsof we een EK-finale hadden gewonnen. Natuurlijk was het een kwalificatietoernooi, maar die bronzen medaille voelde ontzettend bijzonder.”
Foto: Silas Speckmann springt teamgenoot Stijn Krijgsman in de armen, na het scoren van het winnende doelpunt
Als aanvoerder probeert Speckmann vooral rust uit te stralen. Niet door veel te praten, maar door het goede voorbeeld te geven en zijn team eraan te herinneren hoe geweldig het überhaupt is om deze wedstrijden te mogen spelen. “Ik denk dat ik vooral een leider ben binnen de lijnen. Ik probeer rust te brengen en vertrouwen uit te stralen.” Dat juist hij de aanvoerder is, voelt nog altijd bijzonder. “Het is een ontzettend leuke groep. Dat ik daar aanvoerder van mag zijn, vind ik echt supergaaf.”
De broertjes Speckmann
Hoe bijzonder is het als je mag uitkomen voor de nationale ploeg, maar het is nóg specialer als je dat mag doen met je eigen familie. Zij wisten elkaar naadloos te vinden, van vlieger tot vrijspelen. Siebe (20) en Silas spelen niet alleen samen bij de Beach Handball heren. Ook op het zand bij Hiekka Hauskaa en in de zaal bij Borhave kan je ze samen in actie zien. Wellicht is het daarom niet vreemd dat zij zó goed samen kunnen spelen. “Ik vind het zo gaaf om dit mee te mogen maken met mijn eigen broertje. Dat wij samen in Oranje spelen maakt het eigenlijk nog specialer”.
“Daarnaast vond ik het fantastisch om te zien hoeveel oranjesupporters er mee waren naar Zagreb. Vrienden, familie en handbalfans. Zij hebben ons zó gesteund en erdoorheen gesleept op de momenten dat we het goed konden gebruiken. Hen in het bijzonder wil ik daarvoor enorm bedanken!”
De toekomst van Beach Handball
Beach Handball groeit in Nederland, ziet Speckmann. Toch hoopt hij dat de sport de komende jaren nog een flinke stap kan zetten. “Het zou mooi zijn als we langer in het seizoen kunnen spelen en uiteindelijk misschien wel het hele jaar door. Tegenwoordig zijn er ook indoor beachaccommodaties, dus dat biedt mogelijkheden.”
Daarnaast ziet hij graag meer verenigingen, meer competitie en meer concurrentie ontstaan. “Kijk naar Duitsland. Daar hebben ze in een paar jaar enorme stappen gezet. Dat hoop ik voor Nederland ook. Beach Handball is een sport voor jong en oud en iedereen kan eraan meedoen.”
Na de bronzen medaille in Zagreb lijkt die ontwikkeling weer een flinke impuls te hebben gekregen. En voor Speckmann is één ding zeker:“Ik hoop vooral dat steeds meer mensen ontdekken hoe ontzettend leuk Beach Handball eigenlijk is.”
