Zoë Sprengers over dromen en doorzetten
Het WK in eigen land vond ze f*** vet en een absoluut hoogtepunt, maar ook daarna bleef de rollercoaster van haar handbalcarrière maar doorrazen. In de kerstperiode maakte Zoë Sprengers de overstap naar de Deense club Esbjerg én tekende ze voor het nieuwe seizoen al een contract bij het Roemeense SCM Ramnicu Valcea. Speciaal voor dit magazine spraken we met Zoë over hoe ze als vijfjarig meisje door haar handballende broer werd getriggerd ook te gaan handballen en er ook nog eens ontzettend goed in bleek te zijn. Over wat haar motiveert om te handballen en hoe ze, ook na tegenslagen, die motivatie weet te vinden om dag in dag uit op topsportniveau te presteren.
De 26-jarige Zoë Sprengers vertrok in 2020 van het Amsterdamse VOC naar het Duitse Bayer Leverkusen. Die stap naar het buitenland was voor Zoë een logische, maar geen gemakkelijke. “Ik was al wel gewend om op mezelf te wonen door mijn tijd op Papendal. Die stap naar zelfstandig leven in het buitenland was dus niet zo heel groot, ik had ook helemaal geen heimwee naar Nederland. Behalve dan het moeten missen van mijn vriend, die woonde totdat ik de overstap maakte naar Borussia Dortmund (2022) nog op afstand. Als je een carrière in het buitenland ambieert, moet je je daar wel van bewust zijn. Je mist misschien een bruiloft of de 80-ste verjaardag van je opa. Je moet je daar wel goed mentaal op voorbereiden.”
De stap naar Denemarken (Nykøbing Falster Håndbold, 2024) was vervolgens moeilijker dan verwacht. “Mijn vriend reisde wel mee naar Kopenhagen, dus het was fijn hem weer om me heen te hebben, maar ik had het vooral in het begin erg lastig met de taal. Er werd veel Deens gesproken en dan kan het best eenzaam voelen.” Als je het aan Zoë vraagt wordt handballen in het buitenland nog te veel door een roze bril gezien. “Het wereldje kan ook keihard zijn, je kan drie maanden lang elke wedstrijd 60 minuten op de bank zitten of te maken krijgen met een trainer waar je niet mee door één deur kunt. Je moet dan wel in jezelf blijven vertrouwen en de motivatie houden om door te gaan.”
Energiek en fanatiek
Voor Zoë is het belangrijk dat haar leven niet alleen uit handbal bestaat. Naast veel trainen, krachttraining en wedstrijden maakt ze ook ruimte voor ontspanning. Zoë: “Het klinkt heel duf, maar ik houd ervan om in mijn appartement lekker creatief bezig te zijn, zoals schilderen of keramiek maken. Lekker even je hoofd op iets anders hebben en de tijd aan je voorbij laten gaan. Dat doe ik liever dan alleen maar op de bank hangen en een serie kijken. Al kan ik er ook echt wel van genieten een luie zak te zijn en Bridgerton te bingen.” Als kind was Zoë allerminst een ‘luie zak’, maar een energiek en vooral fanatiek meisje, dat absoluut niet tegen verliezen kon. Op haar zesde begon ze met handballen, nadat ze haar broer had zien handballen. Ze kwam erachter dat ze het niet alleen leuk vond, maar er ook erg goed in was- en alleen maar beter werd. Stap voor stap ging Zoë naar betere teams. “Als je merkt dat je ergens goed in bent, ga je je er ook steeds meer voor motiveren. Daarnaast vond ik het heel fijn dat er sociale contacten ontstonden, ik was echt vriendinnen met de meiden op het veld.” Dat sociale aspect vindt ze nog steeds ontzettend belangrijk. “Waar we met het team ook komen, met de meiden maken we er een gezamenlijke missie van om op zoek te gaan naar de lekkerste koffietentjes. Ook buiten het veld ga ik graag met de meiden om en worden vriendschappen opgebouwd, als ik dat niet zou doen kan het leven als een tophandbalster in het buitenland wel heel eenzaam aanvoelen.”
Te ver gegaan
Hoewel het traject naar de betere clubs én de TeamNL Handbaldames voor Zoë goed is verlopen, zou ze haar jongere zelf nog willen meegeven dat het goed is om op je zelf en je eigen lichaam te letten. “Ik wilde beter worden in handballen en dat stond voor mij gelijk aan veel, heel veel trainen. Dat betekent dat ik ook op momenten te ver ben gegaan, met blessures tot gevolg. Ik zou niet echt dingen anders hebben gedaan, want het heeft me gebracht waar ik nu sta, maar beter op jezelf en je lichaam letten is wel iets dat ik heb moeten ondervinden.”
Focus verleggen om motivatie terug te vinden
Hard trainen is één, goed op je lichaam letten een tweede, maar motivatie vormt de drijvende kracht achter haar prestaties op topsportniveau. “Je loopt nogal eens tegen momenten aan die je motivatie negatief kunnen beïnvloeden. Bij mij is handbal -na familie- altijd prioriteit nummer één geweest, maar nadat ik door een blessure niet meer mee kon doen aan de Olympische Spelen (Parijs, 2024), viel die grote droom, waar ik zo hard voor had getraind, in duigen. Ik raakte mijn motivatie volledig kwijt. Hier had ik vier jaar lang ontzettend hard voor gewerkt, en het laatste jaar nóg harder. Ik heb er zoveel voor moeten opgegeven en toen ik op het laatste moment een stap terug moest doen, stortte mijn wereld echt even in. Die periode is heel zwaar voor me geweest. Ik heb met mentale coaching moeten leren om mijn focus te verleggen, mijn pijlers weer op de club -ik ging voor het eerst dat jaar Champions League spelen- te richten.”
De beste versie van onszelf zijn
Eén van de meest motiverende momenten in positieve zin is het afgelopen WK in eigen land. “Dat was zo f*** vet! Normaal zit er een handjevol Oranjefans, veelal familie, voor je op de tribune bij een eindtoernooi, maar dat er nu zoveel toeschouwers (9.000 per wedstrijd .red) waren die compleet achter óns stonden was echt heel bijzonder. Je merkt dat dat ons als team zo gesterkt heeft. Iedereen wilde in het veld het beste van zichzelf laten zien en gunde het elkaar. We wilden laten zien hoe leuk handbal is.
Dat zoveel mensen achter je staan, daar konden we alleen maar van dromen en dat heeft ons nog meer gemotiveerd. Ik hoop dat we dit als team kunnen vasthouden en elkaar kunnen blijven pushen om onze beste zelf te zijn. Dan weet ik zeker dat we het verschil kunnen maken en dat we dat goede team kunnen zijn die strijd om de medailles. En daarmee nóg meer mensen kunnen inspireren met handbal.”
Geïnspireerd door verhalen
Ze hoopt zelf anderen te kunnen inspireren, maar een eigen voorbeeld heeft Zoë niet specifiek. “Ik raak juist geïnspireerd door de verhalen op en rondom het handbalveld. Zoals hoe Nycke Groot met handbal bezig was, hoe zij analyseerde en zich focuste op haar doelen, dat inspireert me. Maar nu ik bij Esbjerg met bijvoorbeeld Henny Reistad mag spelen, realiseer ik me nog meer hoe zij een inspiratiebron is voor velen. Niet alleen is ze een ontzettend goede handbalsters, ze is ook een bijzonder behulpzaam en lief persoon die écht connected is met de wereld. Ze zoekt naar nieuwe dingen en weet zelfs bij minder goede tegenstanders de knop zo om te zetten dat het team op zichzelf blijft focussen om te ontwikkelen.”