“Mijn vader speelde handbal dus ik ben er al jong mee opgegroeid. Zelf speelde ik volleybal, maar op een gegeven moment kon ik met hem mee naar een handbalactiviteit voor kinderen van mijn leeftijd. Ik was toen 11 en kende de sport en de regels al, maar toen ik het zelf speelde werd ik pas echt verliefd op de sport. Niet alleen wilde ik graag in de voetsporen van mijn vader treden, ik vond het ook een geweldige en actieve sport.” Reinier werd steeds beter in handbal, vooral door het veel te doen. “Ik zat op een school waar veel gesport werd. In de ochtend kregen we les en de middag werd volledig gewijd aan handbal. We gingen toernooien en nationale kampioenschappen spelen en toen werd ik geselecteerd voor het nationale team van Cuba. Met dit team speelden we internationale competities en toen kreeg ik de kans om in Europa te spelen. In Portugal, Frankrijk, Denemarken en Macedonië. Ik heb me in die tijd als handballer echt ontwikkeld. Ik kon op hoog niveau spelen, alle clubs waar ik heb gespeeld hebben me een stap verder geholpen in mijn carrière.”
Een nieuw thuis in Oranje
Het is niet altijd eenvoudig geweest om in Europa te spelen, ondanks dat het Reinier veel mogelijkheden bood zichzelf te ontwikkelen. “Mijn familie woont nog in Cuba, mijn ouders zie ik maar één keer per jaar. Dat is op momenten wel heel zwaar, vooral omdat je niet zomaar naar ze toe kunt wanneer dat nodig of gewenst is.” In Portugal leerde Reinier zijn huidige (Nederlandse) vrouw kennen en intussen is zijn eigen gezin verrijkt met twee kinderen. Na een lang traject van ruim vier jaar, kwam in oktober 2025 het verlossende woord dat de IHF Reinier toestemming gaf om voor het Nederlands team te mogen spelen.
Een maand later speelde Reinier de eerste wedstrijden in het oranje tenue, in Noorwegen tijdens de Golden League. “Het voelde al gelijk heel vertrouwd, ik werd goed opgenomen in de groep. Spelen met het Nederlands team is anders dan bij de clubs. Bij de clubs is meer spanning en competitie, je speelt het hele jaar met dezelfde jongens. Met dit team komen we een paar keer per jaar samen. Het voelt relaxter, we zijn competitief maar er is ook ruimte voor gezelligheid, er is een goede balans. De jongens zijn in een korte tijd vrienden geworden, dat voelt heel goed – wat ook helpt om beter te presteren.”
Rolmodel, op en naast het veld
Toen in januari, tijdens de Golden League, Nederlandse fans voor het eerst Reinier live zagen spelen, werd hij door velen al geroemd als nieuw boegbeeld voor het Nederlandse handbal. Een rolmodel, dat attractief -met passie, snelheid en power- speelt maar ook een mooie menselijke kant als vader laat zien. “Het is goed te horen dat de fans me zo zien, dat waardeer ik enorm. Ik speel zoals ik altijd speel en zoals ik het geleerd heb. Het is fijn dat ik in Nederland anderen hiermee kan inspireren, daar ben ik trots op.”
Voor jeugdige spelers die net als Reinier de top willen bereiken, zoals het nationale team of Champions League spelen, heeft Reinier een duidelijk advies: “Het is hard werken, dag in dag uit, je moet gedisciplineerd zijn maar ook met passie de sport beoefenen. Je moet het leuk vinden maar ook hard kunnen werken. Als je dat kunt bereiken, dan krijg je alle mogelijkheden om niet alleen te laten zien wat je kunt, maar ook dat je ervan geniet.” En zijn eigen ambities? Ook die heeft Reinier duidelijk voor ogen.
“Ik zou graag grote toernooien spelen, zoals het WK in 2027, maar een keer mogen spelen op de Olympische Spelen is wel de ultieme droom.”
Familiemens
Op de verdere toekomst is Reinier ook al voorbereid, zowel persoonlijk als carrière gericht. “Ik wil op termijn graag dichterbij familie wonen, nu wonen mijn ouders nog in Cuba, mijn broer in Denemarken – het zou fijn zijn als we elkaar allemaal om ons heen hebben en echt van tijd met familie te kunnen genieten. Daarnaast wil ik me professioneel ook ontwikkelen tot bijvoorbeeld sports director, met als stip aan de horizon: een club te starten in Cuba.”
